Da širenje organske poljoprivrede u Srbiji može imati i mnogo veći društveni i ekonomski značaj od same proizvodnje hrane boljeg kvaliteta namenjene, kako se to obično misli, uskom krugu posvećenih ili dobro situiranih potrošača, dokaz su i brojni regioni i seoska područja koji imaju idealne uslove za razvoj organske poljoprivredne proizvodnje.

Organska poljoprivreda čini celovit sistem upravljanja proizvodnjom koja se bazira na ekološkim principima, visokom stepenu biološke raznovrsnosti, očuvanju i obnovi prirodnih resursa i autohtonih sorti biljaka i rasa životinja a sve uz primenu visokih standarda vezanih za dobrobit životinja i načina proizvodnje korišćenjem prirodnih supstanci i postupaka. Ovaj vid proizvodnje je značajan preduslov za razvoj ekološkog turizma, kao sve profitabilnije usluge u ruralnim područjima u kojima dominiraju mali porodični posedi, kojih u Srbiji ima, ali ni blizu stvarnih mogućnosti i potreba razvoja mnogih ruralnih područja.

Pomalo smeta usmerenost kompletne priče o organskoj proizvodnji prvensteno kao izvoznom potencijalu i profitu i prilično je nejasno zbog čega se ne radi na popularizaciji i omasovljenju malih gazdinstava-farmi za organsku poljoprivredu čiji bi proizvodi bili okrenuti domaćem kupcu.

Cenu je moguće učiniti prihvatljivijom obezbeđenjem direktne sprege i poverenjem između proizvođača i kupaca koji su spremni da delom avansno finasiraju organskog proizvođača, a da na osnovu potreba i želja kupaca proizvođač obezbedi ponudu za koju će imati siguran plasman i eventualno nižu cenu u odnosu na tržišne cene istih proizvoda.

U poslednje dve godine učinjeni su znatni pomaci u oblasti organske poljoprivrede, počev od novog Zakona o organskoj proizvodnji, harmonizovnog sa EU regulativom, koji je stupio na snagu 1. Januara ove godine. Formiran je Savet za organsku proizvodnju početkom ove godine, osnovani su Centri – u Selenči za organsko ratarstvo i povrtarstvo, u Valjevu za organsko voćarstvo, u Svilajncu za organsko stočarstvo i u Leskovcu za proizvode sakupljene iz prirode, a počela je sa radom Direkcija za nacionalne referentne laboratorije.

Međutim, to su tehničke pretpostavke koje je potrebno kompletirati u cilju obezbeđenja inputa neophodnih za početak ovakvog tipa proizvodnje (lakša dostupnost organskog semena, sadnica, zaštitnih sredstva itd.) i stručne pomoći (aktiviranje Poljoprivrednih stručnih i savetodavnih službi) kako bi kao završnu tačku ove priče imali više proizvođača u procesu sertifikacije i više organskih proizvoda na tržištu.

Autor: Dipl. inž. Bojana Stanković-Todić – Više na portalu Poljoprivreda

Možda bi vam bilo interesantno i:

1. Srbiju proglasiti za region bez genetski modifikovane hrane
2. I u 2012. obuka za profesore iz organske poljoprivrede
3. Potpisan protokol o formiranju pijace organske hrane
4. Uskoro obuka za organsku proizvodnju
5. Srbija ima preduslove da postane lider u organskoj proizvodnji